Terwijl zichtbaarheid steeds meer de norm is geworden, kiezen sommige artiesten er juist voor om zichzelf weg te nemen uit beeld. Weg met de herkenbare gezichten, weg met de persoonlijke overexposure. Een masker does the job. Of het nou voor de artiest zelf is, of marketing-technisch. Waarom eigenlijk?
Anonimiteit als strategie
Door het gezicht weg te laten, verschuift de aandacht van persoon naar werk. Niet wie iemand is staat centraal, maar wat er wordt gemaakt. Voor Glass Beams is dat bijvoorbeeld de intentie. Die keuze is niet alleen esthetisch, maar ook strategisch. Anonimiteit creëert ruimte. Voor mysterie, voor interpretatie en voor een publiek dat minder gestuurd wordt in hoe het iets moet zien of begrijpen.
Aan de andere kant kan het ook best zijn dat je werk en privé gescheiden wil houden en/of gewoon niet in de picture wil staan. Zo vertelt ook Pale Jay aan een interview met Beat: “I’m naturally introverted and don’t like too much attention in private. Pale Jay’s success still feels a bit accidental to me and luckily, the mask gives me some protection from too much exposure.“
Lambert vertelt aan Zone Out: “(…) when I started Lambert – I had very low self-esteem. I’m still very afraid of performing, of failing. The mask helps me to feel free, and not to feel the pressure of representing my true self.“
Het masker als onderdeel van visuele identiteit
Wanneer het gezicht verdwijnt, wordt beeld op een andere manier belangrijk. Het masker is dan geen afwezigheid van identiteit, maar juist een vorm ervan.
Het zorgt voor consistentie en herkenbaarheid zonder afhankelijk te zijn van een persoonlijk gezicht. In plaats van een traditioneel portret ontstaat er een visuele wereld die losstaat van de persoon achter het masker. Dat maakt het mogelijk om een artistiek concept veel strakker en eigenzinniger neer te zetten, los van verwachtingen rondom imago of beroemdheid.
Thomas Bangalter (Daft Punk) vertelt daarover aan Music Tech: “(…) it’s also a connection with the audience, even if there’s some distance due to the robot concept, which was a metaphor for the role of technology between utopia and dystopia. It was a constant back-and-forth, allowing us to have fun and express things.” Of zoals Far Out Magazine mooi constateert: De helmen boden het publiek een aanknopingspunt voor een verhaal binnen een muziekgenre dat vaak een gebrek aan een echte verhaallijn heeft.
De visuele vertaling
Wanneer het gezicht niet langer het startpunt is, verandert de rol van beeld. Het gaat niet meer om het vastleggen van een persoon, maar om het vertalen van een wereld, een gevoel of een concept. En daar ontstaat de scheiding tussen standaard artiestenfotografie en beeld dat iets opbouwt in plaats van alleen vastlegt.
Als je wil dat je werk niet past binnen een standaard manier van jezelf laten zien, dan werk ik graag met je samen. Ik werk met muzikanten en muziekartiesten die niet zoeken naar een reeks “goede foto’s”, maar naar foto’s die hun muziek, verhaal en wereld versterken. Weten hoe ik werk? Check mijn werkwijze.
